Hayat Aslında Popüleri Pek Yormuyor. (HAPPY)

 ZİHİN dedi bir fısıltı yine ve döküldü parmaklarıma sözcükler. Zihnimizde olanlarla ilgili bilginiz var mı acaba? Mesela kafamızın içinde kurduğumuz, hayal olan şeyleri zihnimiz belli bir süre sonra gerçek sanıp ona göre yaşamaya başlayabilir biliyor muydunuz? Zihin, herşeyi tutan ama hepsini unutmuş gibi yapan farklı bir oluşumken neden ona güzel şeyler öğretmek yerine sadece mutluluğa odaklayıp ve bunu bir kalıba koyup ardından da mutsuz olduğumuzu düşünüyoruz? Günümüz mutluluk kavramları neden bize dayatılan şeylerle sınırlı? Biz nerede küçük bir kelebeğin kanat çırpışını görünce mutlu hissettiğimiz o anı bıraktık? Düşün ki küçücükken tertemiz zihnin bulutları pamuk şekere benzetirdi ve öylece mutlu olurdun. Ne değişti şimdi hayatında? Sadece ufacık şeylerle mutlu olmak varken kocaman şeylerin bile sahibiyken mutsuzlukla yaşamak neden? Unutma o çocuk neşeni kaybedersen hayat seni yetişkin acılarıyla sınar. Bırak o halde yetişkinleri al eline uçurtmanı ve uçur uçsuz bucaksız mav...

 Günümüzün yazısına giriş yapalım hep birlikte. Değer, dedi bugün bir fısıltı bana ve tekrar geri dönüyorum aranıza. Sahi DEĞER nedir? İçimizde bulunan, Yaradılanı severim Yaradan’dan ötürü mantığı ile her gördüğümüz ve bize her adım  atana hemen koşmamız? Aslında değer, biz insanları içimizde nereye koyarsak ona göre şekillenen bir sıvı gibi değil mi sizce de? Her kabın şeklini alabilen iyi yere koyduğumuzda gönlümüzde hep güzellikle anılan ancak kırgınlıklarla o kaptan çıkardığımız ve belki de kabı bile fırlatıp attığımız, artık yerinin gönlümüzde yeri olmadığını düşündüğümüz o kavram… Değer aslında bizim vicdani ve insani değerlerimiz, biz farkına varmadan küçücük insanları kocaman yerlere koyduğumuz ve sonra hayal kırgınlıkları yaşadığımızı ilan ettiğimiz ama bunu da yine kendi isteğimizle yaptığımız o nokta. Sahi hayal kırıklığı neydi? Hayal kırıklığımızın bizim insanları kendi kurgumuzla bir şekil verip gerçekte o şekilde olmayan insanlara karşı beklentilerimiz mi? Peki ...